Chalaura over ‘mil familias’

Door Pablo San Nicasio Ramos

We recenseren hier nogmaals een CD van de Nederlandse flamencogitarist Edsart Udo de Haes. Een nieuw bewijs dat als flamenco van ‘ida y vuelta’ is (het heengaan en terugkomen van muziekinvloeden in het verleden vanuit Spanje naar Zuid Amerika en vice versa), dat we dan in de fase van ‘heengaan’ zitten, maar deze keer zonder terugweg. De flamencogitaar wordt op het allerhoogste niveau gecultiveerd buiten onze landsgrenzen. Er is geen noodzaak meer tot terugkeer.


Na ‘Aurora’ ontvangen we ‘Mil Familias’ een album die opent met een jazzy 
guajira die een sprong in niveau laat zien van deze gitarist, die nadat hij aan alle academische verplichtingen had voldaan, die vandaag de dag zo belangrijk zijn, naar Spanje kwam om aan de zijde van de grote meesters te zitten.

En dat is zeker bij hem blijven hangen.
Flamencura (flamenco feel), juist gereedschap en smaakvol en met kennis spelen met harmonie en structuur. Tijdens het luisteren ontdek je ook zijn smaak voor klassieke instrumenten binnen composities die duidelijk flamenco zijn.
Een super soniquete (‘groove’) ‘por bulerías’ en super nieuwe harmonische toevoegingen ‘por fandangos’. Edsart is voorbereid op wat er ook langskomt op het gebied van flamenco.
‘Catedral para un ateo’ blijkt een behorenswaardige compositie, een taranta die de hemelse echo’s van de compositie ‘la Catedral’ van Augustin Barrios in zich heeft. Een stuk in zijn geheel geslaagd, en gecompleteerd met een muzikaal ensemble, heel ‘open’ voor een stijl die normaal solo wordt gespeeld.
‘Por seguiriya’ horen we dat Edsart zich verenigd met de stroming die deze stijl vandaag de dag sneller, misschien zelfs feestelijker, speelt. Een stijl die tot voor kort het territorium was van pijn en verscheurdheid. Maar tijden veranderen.
Het album geeft zijn naam aan de bulerías als één-na-laatste nummer op de CD. Langzamer dan de eerdere bulería, en waar Antonio Serrano zich uitgebreid uitdrukt en misschien wel ‘Gardel’ in je oproept. Prachtige zoetheid.
De solea ‘el hombre que no se atrevió a preguntar por el camino’ eindigd plechtig (meer dan por seguitiya of por taranta), een opvallend werk.
Een sensationele gitaar CD. Muzikaliteit en ‘flamencura’ (flamenco feel). Edsart heeft concurrentie, niet alleen nationaal maar ook tussen de buitenlanders die de flamenco verrijken. Maar we hebben het hier over een gitarist van het eerste niveau die bij collega’s héél weinig heeft om jaloers op te zijn.
Op ‘Mil Familias’ zien we naast de gebruikelijke begeleiders van Edsart een speciale samenwerking met Antonio Serrano, de gevierde jazzmuzikant en mondharmonicaspeler van Paco de Lucía. Maar terugkerend op de vorige groep, blijft ons de stem van María Marín bij, overigens ook een uitstekend klassiek gitariste, zingt fantastisch en klinkt naar Utrera. Vraag ernaar!

Link naar origineel artikel: Chalaura