Chalaura (online)

‘Aurora’. Dat is de titel van het eerste solo-album van Edsart Udo de Haes. Ja, we weten het, deze naam klinkt naar jazz, naar blues, misschien new age maar… nee, vergis je niet, het is de volledige naam van een flamencogitarist, en hij is dat bovendien dubbel. Flamenco waar hij geboren is, de lage landen [Flamenco=Vlaams], en flamenco waar hij huist, in ieder geval zijn muzikale geest.

Als we daaraan, aan de ene kant zijn vorming als gitarist, en aan de andere kant het flamencura (‘flamenco feel’) die hij laat zien, toevoegen, dan hebben we hier een complete ‘flamenco’.

En voor zijn eerste keer lijkt het niet dat hij zich zenuwachtig heeft gemaakt. Het tegenovergestelde juist, hij laat zonder poespas de beheersing van het instrument zien in zijn techniek. En ook de perfecte assimilatie en verinnerlijking van de flamenco-taal in het algemeen, de flamencogitaar in het bijzonder, de rijkdom van idioom, en van zijn intrinsieke ritmische- en harmonische mogelijkheden.

Ik refereerde eerder aan zijn vorming als gitarist, waarin ook plaats was om de mogelijkheden van de klassieke gitaar te ontdekken. Daaruit haalt hij, en gebruikt hij díe aspecten die het beste passen in het open flamenco-universum. Zonder absurde debatten, zonder iets te forceren, met ongekunsteldheid, meestelijk spelend met de middelen die elk moment nodig heeft, en, het belangrijkste, compleet vrijuit, en zonder dat je er last van hebt.

… over het goed samengaan van flamenco- en de klassieke gitaar…

Rumba/tanagos, bulerías, tangos, alegrías, soleá por bulerías en rondeña spelen, leidt Edsart ons niet door teveel stijlen; het zijn er genoeg. En op deze manier, beetje bij beetje, van minder naar meer, fabriceert hij met zijn kunst prachtige, klinkende sferen, overgoten met soniquete en compas (flamenco ‘sound’ en ritme) die, als de kou uit het noorden, tot diep in je botten doordringt. Om de ambience te verwarmen voert hij ons naar zijn harmonische vreugdevuur, waarin geen enkele houtsoort ontbreekt. Met al dit hout creëert hij een heel eigen vuur, met een geur die we kennen, die we kunnen identificeren en begrijpen, maar vol met dit ‘poollicht’-mijn god, wat koud- waarop de binnenkant van zijn cd zinspeelt, en die hij pretentieloos toepast om zijn werk te begiftigen met de onmiskenbare kenmerken en essentie van een ‘flamenco-persoonlijkheid’ die er nu aan toe is zich te blijven ontwikkelen zonder haast, maar ook zonder pauze. Materiaal heeft hij, in overvloed.

“A los maestros” is de titel van het derde nummer van dit album. We nemen aan dat Edsart dit opdraagt aan degen die voor hem kwamen, aan al diegenen waaraan hij over de verborgen geheimen van de flamenco vroeg, aan diegenen die hem onderwezen en degenen waarvan hij leerde. Je voelt wel enigerlei invloed, en dat is een goed teken, dat is het altijd om je raad te laten geven door die wijze stemmen die met de flamenco met zekerheid beheersen. Als je begint met luisteren, en je mee laat nemen door de klanken van de cd, verschijnen vooral aires van Vicente [Amigo], en briesjes van zijn directe leermeesters, Miguel Angel Cortes en Jeronimo Maya, en Gerardo- [Nuñez] kenmerken, en ik verzeker u dat er plaatsen zijn waar je de zoetheid en ‘flamenco-overvloed’ van Pepe Habichuela kunt horen en dat, dat is flamencura (flamenco ‘feel’) die vandaag de dag heel schaars is.

…. Flamenco is altijd open geweest voor invloeden… Waardevolle bijdragen uit verre oorden passen in de flamenco en worden opgenomen… De rauwheid  hoor je minder in deze muziek…

… We keren terug bij Edsart en zijn cd dat, ten slotte, een excellent werk is, veel meer dan verdienstelijk, zonder blabla geweven, met bescheidenheid en zonder in excessen te vervallen die je soms ziet- en die, erger nog, zo dodelijk zijn voor flamenco. In zijn handen vind je vakmanschap, bekwaamheid en kunst, losjes besturen ze wat erin zin, en dat is niet weinig, en zonder in oppervalkkigheden of onnodigheden te vervallen. Hij zegenviert ook als het erop aankomt zijn handen met zijn verstand te verbinden, met zijn geest, met deze onzichtbare kookpan waarin muzikale gedachten, flamenco gevoelens en alle zuidelijke- en noordelijke emoties worden bereid. Vrucht van dit huwlijk tussen het filosofische en het gevoelsmatige is de geboorte van een nieuwe flamenco die, dat verwacht en hoop ik, een vloed aan tongen zal losmaken en vele uiteenzettingen op papier, digitaal en tot alle hoeken en gaten.

Let op voor degenen voor wie het opportuun vinden, dat als wij geen zorg dragen voor het onze, zal het niet ontbreken aan iemand uit verre oorden die het stokje overneemt en met veel meer dan alleen waardigheid het hunne maken van iets dat zo het onze is.

Link naar origineel artikel: Chalaura